Muziek maken met AI? Dat voelt een beetje als vloeken

"Muziek maken met AI? Dat voelt een beetje als vloeken."

Dat hoor ik vaak als ik met muziekcollega's praat. En eerlijk: ik snap het.

Deze maand verscheen een Amerikaans onderzoek onder muziekdocenten en studenten muziekeducatie. Ruim de helft (52,2%) had generatieve AI nog nooit gebruikt. Wie denkt dat het iets oplevert en collega's heeft die ermee werken, begint er eerder aan.

Dat herken ik. Zelf componeren geeft me eigenaarschap, energie en een enorme trots. AI voelt dan al snel als valsspelen. Tegelijk werk ik al jaren met digitale instrumenten en samples, omdat ik niet alles zelf kan bespelen. (Nee, dat is niet hetzelfde als AI, en over hoe die modellen getraind zijn moeten we het zeker hebben.) Mijn intentie blijft van mij.

Zo werk ik met AI: als met een bandlid. Ik leg mijn idee uit aan "de drummer". Soms landt het ritme meteen. Soms leg ik het opnieuw uit. En soms zet juist zijn voorstel míjn idee bij. Dat is geen valsspelen. Dat is samen maken.

Ik ben de laatste die zegt dat iedereen dit moet doen. Maar als je snapt wat het kan, kun je bewust kiezen: helemaal zelf (top), samen met muzikanten of software (top), of verder met AI (misschien ook wel top).

Precies die keuze ervaren deelnemers in mijn workshop Van prompt naar compositie.

Hoe kijk jij ernaar?

Bron

Gilbert, D. (2026). An Exploration of the Use of and the Attitudes Toward Artificial Intelligence in Music Education Settings. Bulletin of the Council for Research in Music Education, 250, 45–71. https://doi.org/10.5406/21627223.250.1.03