Wanneer is iets nog van jou?

Wat als een artiest een AI traint op zijn eigen albums, en die AI live steeds nieuwe versies van zijn nummers laat spelen?

Dat stelt Dadabots voor. Ik volg de wereld van AI en muziek op de voet, en dit idee bleef hangen. Want van wie is die nieuwe versie dan? Van de artiest, of van de AI?

Holly Herndon koos een andere route. In 2021 bracht ze Holly+ uit, een officieel AI-model van haar stem waarmee iedereen mag experimenteren. Maar officiële, gecertificeerde werken laat ze goedkeuren door een gemeenschap die haar digitale stem beheert. Ze geeft haar stem dus vrij, maar niet zonder regels.

Verandert het iets als een artiest zelf toestemming geeft, en de regels deelt met een gemeenschap?

In de klas speelt dezelfde vraag al, ook zonder AI. Ik werk zelf al jaren met samples, omdat ik niet elk instrument bespeel. Laatst vroeg ik een leerling half voor de grap of we de samples uit een bekende popsong zomaar mochten gebruiken, of dat we die artiest ergens moesten noemen. Hij reageerde eerst een beetje laconiek: waarom? Toen draaide ik de vraag om: mogen wij jouw eigen muziek dan ook zomaar gebruiken? Ineens was hij een stuk terughoudender.

Bij deze leerling werkte dat omdraaien verrassend goed. Ik hoefde niets uit te leggen over auteursrecht.

Mag een ander jouw muziek zomaar gebruiken? En waarom voelt dat anders dan wanneer jij samples van een popster gebruikt?

Een voorstel, een artiest en één leerling, en alle drie raken ze aan dezelfde vraag: wanneer is iets nog van jou?

Precies dat gesprek wil ik in de klas voeren. Niet "mag AI dit?", maar "wie bepaalt wat er met jouw muziek gebeurt?"

Hoe zou jij het uitleggen aan je leerlingen?

Bron

• Dadabots op X
• Dadabots underfit
• Holly Herndon over Holly+