Ik ben gestopt met me aanpassen aan mijn lessoftware

PowerPoint, Google Slides, Prowise, LessonUp: allemaal super mooi. Maar ik miste iets voor mijn muzieklessen. Ze werkten voor mij te lineair: je begint bij dia 1 en eindigt bij de laatste. Een muziekles loopt zelden zo.

En ik had steeds meerdere tabbladen open. In de ene een sequencer, in de andere een meespeelvideo van YouTube die ik eigenlijk net iets anders wilde vormgeven. Nog een muziekapp. Enzovoorts.

Dus ben ik zelf gaan bouwen, met AI als bouwmaat en hulp (vibe coding). Nu staat alles in één systeem. Ik werk vanuit een (les-)plan, maar met alle vrijheid om in de les mee te bewegen met mijn studenten.

Een lesgeefsysteem dat bij mij past, in plaats van dat ik me aanpas aan het systeem.

Hoe dat er in de les uitziet

Mijn les is opgebouwd uit grote blokken, die ik secties noem. Afhankelijk van het tempo loop ik een sectie sneller of rustiger door. Soms vraagt de situatie erom een sectie gewoon over te slaan. Mijn lesgeefsysteem houdt dan bij dat ik die heb overgeslagen, zodat ik hem de volgende keer alsnog kan doen. Zo kan ik heel makkelijk differentiëren tussen de verschillende groepen die ik heb.

Wat echt krachtig is: ik heb allerlei kleine apps gebouwd die ik in mijn slides kan embedden. Een piano, een sequencer, een metronoom, een recorder. Ik roep ze op het moment dat ik ze nodig heb. Geen honderden tabbladen meer.

Neem het meespelen. Vroeger zocht ik een meespeelvideo op YouTube die bijna goed was. Nu bouw ik een meespeelpartituur zelf, in HTML, met akkoorden voor ukelele en rijen voor boomwhackers. Wil ik iets aanpassen, dan doe ik dat meteen, zonder een video opnieuw te hoeven bewerken.

Dat is voor mij de kern: niet de techniek, maar de vrijheid. Ik maak de les die bij mijn groep past, en de software volgt.

Laatst luisterde ik naar Het AI-tussenuurtje van Tom Naberink en Marcel Mutsaarts over zelf je software bouwen. Toen dacht ik: dat doe ik eigenlijk al. Dank voor de inspiratie!